Interview bij Kunstroute 2026

Rowan Moonlion maakt van thuis een kunstvorm

Door Jodie Keijner

Voor kunstenaar Rowan Moonlion is ‘thuis’ niet slechts een plek: het zijn de herinneringen, rituelen en voorwerpen die het betekenis geven. Deze thema’s vormen de basis van hun werk. Sinds een paar maanden heeft Rowan hun eigen atelier in Leiden, waar die bouwt aan keramische objecten die ergens tussen kunstwerk, gebruiksvoorwerp en ritueel object in bewegen. Hun werk is geworteld in folklore, spiritualiteit en persoonlijke herinneringen, en zoekt tegelijk naar manieren waarop kunst een plek kan krijgen in het dagelijks leven.

Vormgeven met aandacht

Hoewel Rowan tegenwoordig vooral bekendstaat om hun keramiek, begon hun carrière als kunstenaar met fotografie. Na een aantal jaar freelancewerk te hebben gedaan naast hun studie, besloot die zich aan te melden voor de opleiding Fotografie aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Tijdens de opleiding ontdekte die echter dat sommige ideeën zich niet optimaal lieten vertellen in een tweedimensionaal beeld. “Ik vind altijd dat het medium het idee moet volgen” vertelt die. “Als ik een concept heb dat ik wil delen, wil ik dat het op de beste manier verteld wordt. En soms was fotografie gewoon niet genoeg daarvoor.” Onder de naam Vessels of Home maakt Rowan inmiddels sculpturale vazen, kastelen en kleine altaartjes die zowel met folklore en familierituelen te maken hebben als met vakmanschap.

De voorkeur voor keramiek als medium komt deels door het fysieke aspect ervan: het driedimensionale, het werken met de handen, en het geduld dat het proces vraagt. Maar er zit voor hun ook een diepere laag van betekenis in het maakproces. Bij het werken met klei komen alle elementen samen: de aarde in de klei zelf, het water waarmee het materiaal wordt gevormd, de lucht waarin het werk droogt en het vuur van de oven waarin het uiteindelijk wordt gebakken. Die verbinding tussen ambacht, natuur en creatie geeft het proces voor Rowan een extra dimensie.

Folklore, rituelen en tradities

Die spirituele blik op de wereld komt niet uit de lucht vallen. Rowans vader is Joods en hun moeder groeide op in een omgeving waarin Schotse en Keltische gebruiken een belangrijke rol speelden. Zo kwam Rowan van jongs af aan in aanraking met tradities uit verschillende culturen die elk hun eigen manier bieden om betekenis te geven aan de wereld. Daardoor groeide die op met een eigen mix van gebruiken en vieringen. Zo werd er thuis geen kerstmis gevierd, maar wel de zonnewende, een moment waarop de verbinding met de seizoenen centraal staat. Hoewel de achtergronden van hun ouders op het eerste gezicht verschillend lijken, ziet Rowan vooral de overeenkomsten. “Er is best wel een overlap tussen al die verschillende manieren om naar de wereld te kijken” vertelt die. Verhalen, mythes en rituelen spelen in beide tradities een belangrijke rol, en dat zie je ook terug in hun werk. Folklore vormt voor hen een manier om verbinding te vinden met de mensen om hun heen, met de natuur en de seizoenen.

Jarenlang beschouwde Rowan zulke rituelen als vanzelfsprekend. Pas tijdens een opdracht aan de kunstacademie legde die een van die momenten vast met een eenvoudige camera. Elk jaar op 1 augustus – de dag dat volgens de Keltische kalender de herfst begint, ook wel Lughnasadh genoemd – trekt de familie naar het strand om samen een spiraal van zand te maken. Rowan fotografeerde dit moment, en na het terugzien van de foto veranderde hun blik op de rituelen waarmee die was opgegroeid. “Toen ik die foto zag, dacht ik: dit is eigenlijk best bijzonder.”

Vessels of Home

Veel van de ideeën over tradities en rituelen komen samen in Vessels of Home, de naam waaronder Rowan tegenwoordig hun keramische werk presenteert en verkoopt. Wat begon als een afstudeerproject groeide uit tot een doorlopend artistiek platform en een webshop. Via sociale media vond die bovendien een internationaal publiek; nadat hun werk online veel aandacht trok, verkoopt die tegenwoordig hun werken aan verzamelaars over de hele wereld, waarbij nieuwe collecties vaak snel uitverkocht raken.

De naam is geïnspireerd door een essay van schrijver Ursula K. Le Guin, waarin ze schrijft over de menselijke behoefte om dingen te bewaren: zaadjes in een pot, wijn in een vaas, herinneringen in een doos. “Dat hele idee raakte me heel erg: dat een vessel eigenlijk een manier is om je thuis te voelen. Le Guin schreef zelfs dat een huis een soort vessel kan zijn voor mensen.” Voor Rowan groeide dat idee uit tot een bredere fascinatie voor objecten die herinneringen, betekenis en verbondenheid vasthouden.

Hun proces is sterk afhankelijk van de klei zelf. Op een slab roller rolt die de klei uit tot lange, platte lappen, een beetje zoals deeg, en snijdt die onderdelen op maat. De onderdelen worden ingepakt in plastic om volledig uitdrogen tegen te gaan, en een dag later aan elkaar vastgemaakt. Pas als een object helemaal droog is, wat twee tot drie weken kan duren, gaat het de oven in. Hun objecten zijn herkenbare vormen, al zoekt Rowan daarbij niet naar realisme. “Ik vind het ook leuk als iets echt lijkt, maar niet té echt: een beetje zoals in een droom, of wat je in een boek zou zien.”

Van tentoonstellingsruimte naar huiskamer

Aanvankelijk maakte Rowan vooral kunst die in tentoonstellingsruimtes te zien of ervaren was. Tijdens hun studie leidde dat zelfs tot internationale presentaties. Toch groeide gaandeweg de behoefte aan een andere manier van werken. In een galerie of museum blijft er volgens hen vaak een zekere afstand bestaan tussen kunstwerk en bezoeker. De ervaring is tijdelijk en vindt plaats binnen de witte muren van de tentoonstellingsruimte. Met hun keramieken zoekt Rowan juist naar een langdurigere vorm van verbinding, waarbij een object onderdeel wordt van iemands dagelijkse omgeving. “Tijdens een opening heb je met bezoekers één moment van connectie, maar daarna houdt het eigenlijk op. Ik vind het een leuk idee dat mensen thuis een stukje hebben van wat ik heb gemaakt, en ernaar kunnen blijven kijken" vertelt die. Hun werk belandt op schoorsteenmantels, aan muren of tussen alledaagse voorwerpen, en juist die nabijheid spreekt Rowan aan. Met die verschuiving veranderden ook de accenten in hun werk. Eerdere projecten waren uitgesproken politiek of persoonlijk. Rowan verwerkte regelmatig thematiek rondom queer-zijn, trans- en non-binaire identiteit en hun Joodse achtergrond in hun kunst. Die thema's zijn nog altijd aanwezig, maar minder nadrukkelijk dan voorheen. "Het is best vermoeiend om jezelf de hele tijd op dat niveau bloot te stellen. Ik wil nu iets meer laten zien wie ik als kunstenaar ben, in plaats van continu bezig zijn met: dit is wie ik ben, dit is waar ik voor sta."

Vertrouwen in het proces

Voordat Rowan kunstenaar werd, werkte die vooral achter de schermen van de kunstwereld. Via stages bij musea en kunstinstellingen lag hun focus vooral op communicatie en productie binnen de culturele sector. De keuze om toch zelf kunstenaar te worden voelde daarom als een grote stap. "Je leven gaat dan wel een hele andere koers aannemen. Dat was spannend, maar het voelde vooral als mezelf een kans geven." Hoewel keramiek momenteel hun belangrijkste focus is, kijkt Rowan ook vooruit. Graag zou die weer meer werken met live performance, onder meer samen met een bevriende curator in Duitsland met wie die eerder tentoonstellingen en films realiseerde. "Voor mij is een performance een soort fysiek ritueel, met objecten die ik zelf heb gemaakt. Dan komt mijn kunst een beetje tot leven." Waar die vroeger veel bezig was met wat een succesvolle kunstenaarsloopbaan zou moeten zijn, kijkt Rowan tegenwoordig met meer vertrouwen naar de toekomst. "In het begin was ik veel bezig met mijlpalen: ik moet meedoen met tentoonstellingen, ik moet bepaalde werken maken." Inmiddels is die daar minder mee bezig en laat die zich meer leiden door het werk zelf. "Nu weet ik wat ik wil maken, en blijkbaar vinden andere mensen dat ook leuk. Als ik gewoon vertrouw op wat ik maak, komt het wel goed."

Tijdens de Kunstroute is het werk van Rowan Moonlion te zien op Haagweg 4-F13.